MAK

МАКов сайт у ПОҐОНЄ!

2007-02-28T17:26:00.000+01:00

http://www.ruskeslovo.co.yu/index.php5

Пошвидко нови КАМ: Тема нового числа „ОБЕЦАНА ЖЕМ”

2007-02-28T16:56:00.000+01:00

Слово о „теки” приповедкох, есейох и роздумованьох на актуелну тему „ цо то обецана жем”. Ево и змист:

intro Борис Варґа: Жем по мери поєдинца
1. Ваня Дула: Обецана Рутения
2. Иван Медєши: Иванкова едемска заградка
3. Любомир Папуґа: Поздрав зоз Хрестовцу
4. Мирко Горняк Коле: Вари баба каши
5. Синиша Сопка: Road to Ruin
6. Лена Карлаварис: Бависко

Ауторе виноша рижни становиска на тему, од комичних до фатално-апокалиптичних. Визия „Рутениї” або держави у котрей би зме любели жиц. Тото специялне виданє часопису МАК 06/2006 окреме би требали пречитац представителє руских орґанизацийох, Матки и Союзу, же би знали як приходзаци поколєня роздумую.

Число виходзи зоз друку концом фебруара 2007.

И вона глєда „Обецану жем”

Митьов конкурс – додзельованє наградох

2007-02-13T19:08:00.000+01:00

РКПД и МАК представяю:

ДЗЕНЬ СВ. ВАЛЕНТИНА У МАТКИ 14. ФЕҐРУАРА 2007.

„ПРИБРАНЦИ И ДЗИВИ ДЗИВКИ”

початок на 20 годзин

Додзельванє наградох за литературни Митьов конткурс часопису МАК
Музично-сценски перформанс по мотивох Юлияна Надя
ИҐРАНКА-журка (аж до билого рана), Мирославово гудаци и ДижДжей

ГРОБАРЕ РУСКЕЙ ЛИТЕРАТУРИ

2007-02-09T14:33:00.000+01:00

I potpuno prazne glave,
lažni osmeh nek mi stave.
Kao da ničeg nije ni bilo,
Nikada.
Dža ili Bu “Strašni sud”

Пише Борис Варґа

Задумайце же сце остатнї руски Мохиканєц. Класик рускей литератури, єден з остатнїх литараторох народа котри шпиваюци умера. Задумайце же траґична судьба руского язика овиковичена у ваших дїлох котри ше виучую у школох, прекладаю на шветово язики. Заврице очи и задумайце же сце на сцени котра нєстава у трешню жеми, вашо найблїзши, слава Богу, на сиґурним, при других народох, а ваяр уж лїпка вашу бисту.

Заш лєм, кед отворице очи, увидзице же то нє цалком так. Погуби вам ше розположенє и прето починаце ґажиц по шицким цо у литературним живоце приходзи нове, як у новим филму Коста Ґавраса, у котрим ше конкуренция автоматично елиминує. Е, зоз такима роздумованями и намирами ше самопреглашени руски литературни фаховци одноша спрам того цо роби МАК, окреме кед слово о видаваню кнїжочкох у едициї Макофф.

Слово о “синдикату” писательох сатршей ґенераци, котрим би найлєпше було най после нїх будзе и потоп, а Руснаци най останю, як гвари Михеон Хун Кан, лєм служкове и пораячки без самодовирия. Така ситуация у рускей литератури тирва длужей од 20 роки.

Од конца осемдзешатих Звонимир Няради и Юлиян Надь уж вецей нє медзи нами. Звонимр Павлович початком дзеведзешатих у Руским Слове достал неґативну рецензию на кнїжку крадких приповаедкох “Калвариа” и вецей нїґда ше нє лапал писац. Штредком дзеведзешатих Роман Славко – Рондо, написал свою другу кнїжку “Одняти од псох” котра тиж так достала неґативну рецензию и Рондо вецей нє посилал тексти. Особнє знам же Славко мал широку публику читачох, бо сом бул якаш файта усного рецензента його нєобявеней кнїжки и обидвоме зме були нєсподзивани зоз таким ришеньом видавательства. Початком дватисячитого року, после 5. октобра, шицки думали же часи “комунистичней цмоти” за нами, понукло ше можлївосц видаваня кнїжки Каролини Джуджар, Миронови Джуньови и Анамариї Регак. Анї єдна з обецункох нє випольнєта. То лєм даскельо мена за котрих особнє знам же ше их до литератури прицаговало “з лопату по глави”, а можем лєм задумац кельо ище єст особи зоз подобним искуством.

Найчастейши одвит прецо нє можу буц друковани кнїжки, то же “авторе нє задоволюю критеруюм” котри створели видаваче. Видаваче, знова, були тоти исти писатель котри себе друковали кнїжки, писали рецензиї єдни другим, вигваряюци ше же “ево, нєт при Руснацох других”. И так до круга два децениї.

И сам сом ше дакеди занїмал зоз писаньом прози и пре тоти висше наведзени причини, з помоцу приятельох, видал сом кнїжку кратких приповедкох 1997. року под назву “Сирове и варене”. Тераз вецей нє пишем “фикшн” жанри, алє пре помоц котру ми указали приятелє кед сом нє могол обявиц кнїжку, а барз сом сцел, чувстваовал сом же треба помогнуц младим автором. Же будзе добре кед тоти аж 12 млади авторе буду обявени у двох збиркох едициї МАКофф. Най ше випробую чи су зато, чи нє. На таки способ жиє язик, розвива ше култура - наш микро швет.

Кельо подкладаня ногох було лєм пре два кишенково кнїжочки “Триолоґия” и “9риби”, кельо оплєтаня, подшмиху, усни и писмови “злонамирни” рецензиї. Треба барз мало сили же би ше у нашей заєднїци допринєсло позитивним стваром, а вельо напоуру же би ше перманентно валяло и знїщовало слої нових, и нових “Дон Кихотох”. Особнє, нє можем шедзиц у обисцу котре затрепанє зоз павучину, по китрим ходза хробаки и правиц ше яґод ше нїч нє случує. Нїґда нїч.

Преношиме: рубрика новинох “Руского слова” - У ФИКУСУ

2007-02-08T23:17:00.000+01:00

Владимир Кирда Болхорвес попри того же пише як Святослав Надь уж, ниа, 100 роки шпива по хорох (шейдзешат штири роки у керестурских хорох, и трицец шейсц у новосадских), у тексту “Охабиц шлїд за собу” предлужує полемику коло кнїжки 9риби и пише (виривок):

“Ирина Гарди-Ковачевич уж децениями активна у нашей култури и литератури. Нє знам чи пише, лєбо планує писац мемоарску кнїжку, алє – добре же пише рецензиї. Бо критичарох, та и рецензентох, нє маме вельо.

Редактор “Маку” замодлєл ю же би написала рецензию зборнїка писньох младих поетесох “9 риби”. Написала фахову, добронамирну, з дзепоєднима оправданима заувагами пренїкнуту рецензию. (Нє уходзим до того чи там були даяки фактоґрафски нєточносци, алє сом прешвечени же авторка того тексту була добронамирна.)
Редактор “Маку” констатовал, и обявел, же написала нєдобронамирну рецензию. Погришел.

Прето добре же Ирина Гарди-Ковачевич за рубрику “У фокусу” написала реакцию.
Треба шицко, лєбо голєм цо вецей, розтолковац.
И сучаснїком и будуцим ґенерацийом.
Треба то зробиц и пре других и пре себе”.

У ФИКУСУ: Калдерма до пекла

2007-02-01T16:53:00.000+01:00

Ирина Гарди Ковачевич пише:

Лєм прето же “Руске слово” отворело свойо боки за розпатранє медзиґенерацийного нєпорозуменя у нашей култури, приставам ше озвец на реаґованє котре сцигло до Редакциї з нагоди моєй рецензиї кнїжки поезиї младих руских поетесох “9 риби”. Реаґованє досц особне лєм прето же и текст на котри реаґуєм мнє особно преволує. Як би поведол Куельо, нїч ше нє случує без причини, та и то приклад хтори потвердзує же у основи шицких нєпорозуменьох, та и медзи младима и старима, цо людски род провадзи одкеди швета и вика, нєдостаток информованя (то флоскула котра у ствари часто евфемизем за нєзнанє!)

Шицки повязани з тоту реакцию зме ше нашли у нушичовскей ситуациї: бешедуєме о “ладї котру нє видно на горизонту”.

Текст моєй рецензиї обявел “Мак” у цалосци гоч анї єден читатель, окрем редактора кнїжки и мнє, нє мал нагоду видзиц рукопис на основи чого є написна. Рецензию ше и прави прето же би ше рукопис полєпшал, виправел, доробел. Я го у тей намири и писала и як цо то робим и на рукописох найафирмованших писательох, глєдала сом тото цо нє добре, а же би редактор и автор(е) могли интервеновац. На тим ми потераз кажди автор бул подзековни, бо сом приставала далєй робиц на рукопису кельо годзини и днї требало. Така рецензия, ше звичпайно нє обявює, гибаль же ше з нєй вихаби за явносц нєважни, а за автора нєприємни деталї. Тельо о моєй “злонамирносци” з котру сом порихтана младих писательох “правиц з блата”, редаґовац їх дзекеди нєчитлїви тексти, прекладац, предурковац и вигладковац кажде словко.

О тим цо думам о тей поезиї указує факт же добру часц з нєй я редаґовала и обявела, а о позитивним думаню о проєкту вияшнєла сом ше кед сом свой час и труд видвоєла за ньго. Неґативни приклади дала сом у контексту упутствох редакторови же би превредновал (квантитативно) рукопис, направел ровновагу медзи заступенима, бо було видно же позберане хто цо дал и нє було видно редакторову концепцию же даєдни авторки селективнєйше приступели ґу вибору, а даєдни “дали цо мали” и вибор препущели редакторови, цо, з оглядом на їх младосц и нєискуство природне,: зверели ше искуснєйшому (!), тому котрому озда основна бриґа же би их цо лєпше представел. Я нє предложела вихабиц нїкого з датих, аж думам же требало пообрацац “Литературне слово” и учишлїц ище голєм два/три авторки. Интересантне же авторком нє завадза ґенерално неґативне думанє о їх поезиї з боку другого рецензента. Важне лєм нє буц конкретни, алє то нє може дац директни упути, яки, видзим, редактор з часци и випочитовал.

Спадам ґу тим цо поряднє читаю шицко цо ше по руски обяви и цо думаю же млади котри ше зявюю, поведзме, у “Мак”-у успишно конкурую тим цо професийни новинаре у наших медийох. Чудне ми же их тоти нє анґажую вецей, же поведзме нє преноша успишни тексти (да сом редакторка “Руского слова” обовязно бим пренєсла текст Ивана Медєша о “Велькому братови”). Алє, мойо добри намири маю судьбу як и добри намири тих цо реаґовали, редактора... Углавним, маю судьбу тих добрих намирох цо ше з нїма калдермує драга до пекла. Же би ше то премогло, досц тоти цегли нє руцац єдни другим до глави, алє з нїх будовац тото цо нам шицким потребне: будинок нашей култури котра фундамент нашей националней свидомосци.

У РКПД у Новим Садзе отримана трибина “под смужку”, на тему „Чи Руснаци маю свой бренд”, преношиме виривок текста зоз Руского слова: Ирина Гарди ше заложела же би наш Национални совит потримал приватних поднїмачох, же здружованє поведзме заградкарох вироятно допринєше и лєпшому пласману на тарґовищу, и векши заробок.
– Закладам ше же би до Националного совиту, до його комисийох вошли компетентни людзе. Виберайме квалитетних. Як цо у науки уходзиме до конкуренциї зоз шицкима, без огляду на националну припадносц, таки критериї почитуйме и зоднука своєй култури – гварела Ирина.

МАК на WEBе

2007-01-24T17:19:00.000+01:00

У фебруару 2007. будзе пущени до поґону нови МАКов интернет сайт.
Креатор и WEB Master того окремного медия будзе наш познати руски cyber-уметнїк Евґениє Медєши у народзе познати як Ґенє
На сайце сце годни активно участвовац у правеню часопису МАК, дискусийох, опатрац вшелїяки фотоґрафиї и слухац музику.

Сцерпце ше ище кущичко.

Ґенє зос товаришками

ПОЛЕМИКА У РУСКИМ СЛОВЕ

2007-01-08T13:58:00.000+01:00

Пре инициятиву читачох и реакциї на рецензию и кнїжку 9риби, новини Руске слово од нового 2007. року наявели отверанє специялней рубрики у котрей ше будзе водзиц полемика коло того же цо то критериюми и вредносци у рускей култури.

НАЩЕЖАР ВАМ ОТВОРЕНИ ДЗВЕРИ

2007-01-03T17:16:00.000+01:00

Реакция предсидателя орґанизациї Pact Ruthenorum, Иґора Варґи, на рецензию Ирини Гарди – Ковачевич на кнїжку 9риби

Як представитель керестурскей младежи, чувствуєм обовязку же бим дал моралну потримовку младим и кревтивним людзом, же би предлужели и далєй твориц, прето же то єден од способох очуваня свойого язика и култури. Тиж так, жадам надпомнуц, же кед даєдни людзе нє можу похопиц же поняце креативносци нє може буц вше исте, же ше меня, постава иншаке, най повем – модернєйше. Вец най исти тоти, котри нє розумя сучасну творчосц по руски, най ю голєм нє коча и нє уназадзую. У процивним, намшей „крегкей” сучасней сцени грожи замеранє.

Кед же то бул циль рецензиї Ирини Гарди – Ковачевич на кнїжку 9риби, вец панї Гардийова – Ковачевичова, най ше пачи, дзвери вам нащежар отворени, можеце исц дзе сцеце. Кед же вам то нє бул циль, вец би сце ше як афирмована поетеса требали дакус иншак поставиц спрам младих, бо тото вашо писанє ми здабе на „после мнє най будзе и потоп”.

Тиж так, жадам похвалїц реаґованє на рецензию Каролини Джуджар и думам же то єден шмели крочай, же би ше ментовало стереотипох котри нам на силу наруцени. Кайо – маш пиво у Бомбаю.

Млади авторки наша орґанизация Pact Ruthenorum потримує же би ше афирмовали. Pact Ruthenorum и на далєй будзе потримовац шицких креативних младих людзох.

ВИДЗИМЕ ШЕ У ХУМАН-МАТРИКСУ

2007-01-02T04:26:00.000+01:00

Реакция Михеон ХУН-КАНА на полемику коло рецензиї Ирини Гарди - Ковачевич на кнїжку 9риби

Пречитал сом рецензию Ирини Гарди - Ковачевич на кнїжку 9риби и такой ше ми нє спачел єй приступ и спосб як винєсла становиска. Праве прето же то млади особи, чувствительни у спознаню своїх можлївосцох. Шицко ше то могло повесц з миру почитованя и дац вецей хасновити поради як неґированя наисце з ентузиязмом зробеней роботи.

Панї Иринку запаметал сом ище з Миронового часу иснованя и твореня, як чесну особу, алє котра у своєй найлєпшей намири знала дзекеди дакого послац до пекла. Вшедїяк, духовного. У тим случаю то на єй нєщесце, бо дакеди була наисце аванґардна у шмелосци литературного наступу, а тераз и вона подлєгла давней рускословскей атмосфери, у котрей старши (точно повесц застарени) писателє же би отримали свою «велїчину», били по глави млади и швижи таланти, котри прето знали одступиц од творчосци.

Як Мирон Канюх, мал сом з такима числени „обрахунки”, алє понеже сом уж теди бул предодредзени за „бунтовнїка”, нїяк нє могли зо мну всц на конєц. Можем повесц же ми теди млада Иринка, верим и сама повредзована з боку руских (у своєй психи видуманих) „диносаурусох-писательох”, була часто на моїм боку и прето ме ище баржей чудує же вона тераз пристала ґу тей вимераюцей МЕНТАЛ-психо файти. Тоти „диносауруси” думаю же Руснаци лєм чесни мали народ землєдїлцох, ремесельнїкох и служнїцох, и же их таких треба и до барз нєизвесней будучносци отримовац як правдиви „руски бренд”. А нє ошмелїц их як перспективних урбаних творительох и уметнїкох котри маю таланту и можу надвекшац парастско-ламентираюци „вельки-дїла” гевтих котри прилапйовали же „гоч руснацтво чежке ярмо на карку, заш лєм го зняц нє мож”. Мож, ище як мож! Алє з потримованьом наших младих талантох ту дзе су моцни и з хасновитима порадами там дзе су слабши.

Процивно горе описаному тренду, як писатель, редактор и рецензент, намагам ше помогнуц своєй „литературней конкуренциї” же би ме надросла. Просто прето же бим ше мал з ким надвекшовац. То ми наисце помогло у отриманю мойого власного достоїнства и витвореню до чловека-институциї. Свою велькосц глєдам у надвекшованю гевтих цо були, а нє тих котри приходза. Їх помагам же би були векши творителє як я сам.

Прицагованє до литератури з лопату по глави

2006-12-20T09:52:00.000+01:00

Виривок зоз текста „Горор-сцена”, реакция єдней од авторкох кнїжки „9риби” Каролини Джуджар, на рецензию Ирини Гарди – Ковачевич „Случайно позберани, або виселектовани”, МАК 05-2006, б.16.

...Рецензию, котра нє найцикавша, алє вшелїяк найупечатлївша, написала Ирина Гарди – Ковачевич. З оглядом на єй статус, достали зме нєсподзиваюце нєквалитетни, злонамирни, та вец и нєподзековни текст. На перши попатрунок ше може обачиц же иста авторка-рецензент нє прешедзела при тим рукопису-кнїжки анї добру годзину, а напевно же би кажди критичар або рецензент то требал зробиц, кед нє жада „оталяц” свою роботу. Окрем нєдостаточного смисла за рецензентску роботу, панї Гарди – Ковачевичова указує же єй спод уровня коментаровац „горор-сцену” женскей поезиї, нє роздумуюци же сцена така можебуц праве прето же ше ґу роботи младих поетесох приступа на таки способ яки вона указує. Витворени упечаток елитизму у видавательстве зоз тим текстом ше ознова потвердзує: уж даааавно афирмовани писателє константно сами себе видавю кнїжки, пишу сами себе рецензиї, нє ошвижую ше, уж су усталєни. Кед же наидзе дахто нови, швижи, зоз новима идеями, исти афирмовани поставяю нєнормално високи критериюми, котри, поправдзе поведзено, анї сами нє можу посцигнуц. То нє значи же би кажда рецензия требала буц позитивна, алє би голєм могла мац у себе пребрани словнїк и на конструктивни способ дац до знаня автором цо добре, а цо нє, и то так же би авторе нє трацели на мотивованосци у писаню и твореню вообще. Кажди початок чежки, та тиж так и писанє. Жалосне кед ше младим моцом нє дава потримовка, а з тим ше вец траци дзека за писаньом, твореньом, квалитетом; вше менєй будзе писательох, читачох, та так и Руснацох. Гевто цо указує на злонамирносц, то же рецензенткиня у тексту констатовала же „треба особи прицагнуц до литератури, дац им знаки кадзи маю у нєй далєй исц, нє попутац им и так нєсиґурни крочаї”, а заш лєм сама написала процивни текст. Вироятносц же ше после такей плїткей, нєточней и злонамирней критики млади поцагню, праве пре таких людзох. „Горор-сцена” останє як цо и була. Застарани стари, шицки наводно у помоци младим, буду себе чувац место так же их буду ґажиц и плювац. Ментална матрица – як гвари Михеон ХУН-КАН - о хторей би требало роздумац.

PACT RUTHENORUM і МАК представели кнїжку 9риби у Руским Керестуре 16. децембра 2006.

2006-12-17T21:20:00.000+01:00

У Руским Керестуре, соботу 16. децембра на 20 годзин у прсторийох Дома култури отримана друга промоция часопису МАК и кнїжки 9риби.

Орґанизатор и промотер кнїжки Керестурска орґанизация младих PACT RUTHENORUM и їх предсидатель Иґор Варґа.

Поезиї представели авторки: Ася Папуґа, Златка Чизмар, Наташа Регак, Каролина Джуджар и Таня Бодянец - Колбас.

Промоция направена у интимней атмосфери и у дружтве приятельох авторох часопису МАК

Срециялни госц вечара бул професор Владимир Бесерминї, котри дал огляднуце на кнїжку 9риби.

Присутни могли чуц як правена кнїжка 9риби през астро-рецензию Мирона Джунї и редакторски огляд редактора Бориса Варґи.

Прекоментарована и злонамирна рецензия на кнїжку 9риби Ирини Гарди - Ковачевич.

После промоциї - напоєдну.

Зоз кнїжки 9риби, Таня Бодянец - Колбас

"Each day is a battle.."

у ноци полного мешаца
меням скору
як гад
уста ми полни зоз шлїну
а под нохцами смола
облїзуюци крев з твоїх ґамбох
кладзем це на
жертвенїк

моя церемония

у ноци полного мешаца
жили ми горуци
док облєкам пахняцу скору
чловекову

и одходзим на боїско
шмикаюци ше

Рочни звит часопису за политику и културу 2005-06

2006-12-13T15:37:00.000+01:00

За 12 мешаци вишли 6 числа часопису МАК.

Коло МАК-у вишла CD компилация з нагоди 20 рокох поп-рок музики на руским язику (1986 - 2006) под назву «Най жиє Marshall», котра перша компилация рускей музичней субкултури на швеце, а котру ушорела позната музична редакторка Агнета Тимко.

Вишла и «кнїжка з МАКом». У новей едициї «MAKoff» вишла перша збирка «Триолоґия», котра представела поезиї С. Виная, Н. Рибович и И. Медєша.

МАК достал нови випатрунок за котри ше постарал И. Орсаґ. Часопис ше друкує на натрон паперу и ма характер алманаху, котри мож читац и кед «одстої».

МАК шведок єдного часу и превипитовач його вредносцох. Часопис продукт филозофиї постиндустриялистичного дружтва. За рок, часопис водзел розгварку зоз познатима особами з наших просторх як цо то Желимир Жилник, академик Владимир Ковач, Бранимир Бабич - Кебра (Obojeni program), Даниєла Штайнфелд, Славко Матич (Zbogom Bruce Lee), Станко Лазендич (Отпор).

Часопис за културу и политику место дзе ше обявює материяли познатих новинарох зоз шветово реномованих медийох як ВВС, B92, Radio 021, Beatbox, Vreme, Gradjanski list, Дневник итд, алє и полиґон дзе ше опробовюю нови интелектуални моци. МАК позберал даскельо дзешатки сотруднїкох. Углавном то млади людзе од 15 до 35 рокох, котри познаю войводянску и руску културу и язик.

МАК нє национални новини, МАК насампредз граждански и войводянски часопис. Часопис за политику и културу тиж так представя штредньоевропски (Горнїца) демократични вредносци.

За рок направени 11 промоциї часопису у форми дискусийох и „журкох”. МАК представени у Новим Садзе, Беоґрадзе, Руским Керестуре, Новим Орахове и Миклошевцох.

У рочним народним календаре часопис МАК достал свою специялну рубрику под назву «МАКово шлїди», у котрей представени 20 млади людзе, котри у єдним календарним року посцигли успих котри ма дружтвену резонансу.

МАК потримую и помагаю велї старши особи, професионалици зоз явного живота як Любомир Сопка, Олґа Карлаварис, Янко Хома, Мирослав Пап, Владимир Сивч, Ґабриєла Гудак итд. Тиж так през цали тот рок МАК мал велїх процивнїкох зоз шорох такволаних „злих маторцох” котри би були найщешлївши кед би часопис нє исновал, бо прави конкурентску основу у обласци култури котра нє церпи самопреглашени авторитети.

Робота МАК-у транспарентна и професионализована. Часопис отворени шицким квалитетним автором и интересантним темом, а гонорари на уровню новосадских медийох и виплацує ше их поряднє. Привилеґиї маю лєм тоти особи, хтори з роботу доприноша же би МАК бул квалитетнєйши.

Борис Варґа, редактор

СЛУЧАЙНО ПОЗБЕРАНИ, АБО ВИСЕЛЕКТОВАНИ

2006-12-12T07:20:00.000+01:00

Ирина Гарди - Ковачевич, рецензент кнїжки 9РИБИ:

Наслов рецезниї би требал такой указац на прави проблем котри ше читачови того рукописа явя, а то: цо ше сце зоз нїм достац. Чи ше можебуц сцело представиц стан рускей женскей поезиї, младих котри ґравитирую роком читачох часописа МАК котри ше ту явя як потенциялна редакция (и видавач?), або ше лєм позберало тото цо ше позберац дало, та кажде од котрого ше питало дал цо мал, односно кельо сцел, а по першим упечатку праве тото цо му уж даґдзе (читай у “Литературним слове”!) обявене, та значи на якишик способ и верификоване.

Як перше, констатуєм же зборнїк наисце дїйствує як “позберани” нїяким концом нє виселектовани цо значи же ше нє видзи редактура анї у найблагшим шлїду. Хто робел на кнїжки зна же при початнїцких виданьох, а ту ше роби и о початнїцким виданю и о початнїкох у писаню, то найвекша и найчувствителнєйша робота: треба особи прицагнуц до литератури, дац им знаки кадзи маю у нєй далєй исц, нє попутац им и так нєсиґурни крочаї, алє им праве прето барз осторожно и одважно указац дзе им гришки, дзе можу спаднуц и препаднуц. Маме и случай Санї Полдруги котра тиж обявела (думам?) шицки тоти писнї цо ту, та гоч су обявени поєдинєчно у хто зна келїх числох “Литературного слова”,їх вше исти змисти, хтори виповедзени и зоз истим фондом словох котри уж такой най будзе поведзене, (думам на писнї) анї нє на тим уровню же би ше их тельо вельо обявело як приклад єй опусу. Ту редактор муши одлучиц о їх конєчней судьби. Превельо, за єден вибор и писнї Асї Папуґа, гоч вона спада до тих поетесох котри маю “штофу” и добре же є замеркована. Найдрастичнєйши случай з Тамару Хрин котра ше екстензивно “шпиваюци” у даєдних писньох страцела субєктивно (наисце хиби менованє правого субєкта) и обєктивно, бо ше ма упечаток же нє зна як писню закончиц. Голєм два би ше мушело вируциц кед ше сце дац достоїнство кнїжки. Приклад селективного приступу то поезия Златки Чизмаровей и по тим принципе: представиц сущносц и форму, а нє обтерховац, треба поробиц цалу кнїжку.

Як пригварка можу буц ище даскельо сущни ствари: нє видно дзе ґенерацийна гранїца поетесом, нєт провадзаци текст котри би обгрунтовал, иншак добру и применлїву идею. Кед бешеда о формалносцох, муши ше окрем редактури барз мерковац на лектуру. Тото як язик МАК-у випатра нє служи на хасен отримованю руского єства (а МАК, нє дайме ше спреведац, нє тельо пре информованє младих, бо тоти цо го читаю збераю вельо вецей информациї з других жридлох як з того часописа два, чи три раз рочно, кельо праве за отримованє духа рускосци, а тот дух жиє у язику и вон, язик, муши буц чисти, найбаржей прето же нє ма алтернативи анї жанровски, анї териториялно. А кед чисти язик, та будзе и думка).

Значи, закладам ше же би кнїжка вишла, олєгчана змистово зоз астролоґийним ключом, можлїве и илустрациями астролоґийнима чи фотоґрафиями, менєй озбильнима як тоти у “правих” антолоґийох, алє зоз барз, барз селектованима писнями: по два три длугши и можлїве вецей (у даєдним случаю як Наташи Регак, Танї Бодянец, Златки Чизмар аж и шицкима предложенима). Иншак з такима “набудженима” “опусами” нє!

Фотоки зоз промоциї часопису МАК и кнїжки 9РИБИ у Новим Садзе 11. децембра 2006. у кафе Фрида

2006-12-11T23:10:00.000+01:00